Een kaart uit
Parijs na negenen is prachtig en druk. Parijs vóór negenen is bijna van niemand, en juist daarom kom ik steeds terug bij dezelfde drie plekjes: een boulangerie die om zeven uur opent, een bankje aan de rivier dat niemand fotografeert, en een café waar de ober allang niet meer vraagt wat ik wil.
Het is geen afvinklijstje. Het is een ritme — en de stad geeft het je terug zodra je stopt met haasten om alles te zien.