Een kaart uit
Er is een stuk van de Amalfikust waar de buschauffeur vertraagt zonder dat iemand het vraagt — omdat iedereen aan boord is gestopt met praten en is begonnen met kijken.
Ik bracht er vier dagen door zonder echt plan: citroenboomgaarden die ruiken naar een herinnering die je niet wist dat je had, lange lunches die uitliepen tot lange middagen, en de gewoonte om omhoog te kijken die ik daarvoor niet had.
Als je gaat: sla het busje-schema over en huur minstens drie nachten een kamer in één plaatsje. De kust beloont stilstaan.